HUISDIER VAN DE MAAND DECEMBER 2008                                                                                                                                             

Hey daar,

Even voorstellen, ik heet Senior (aka: Señor). Ik ben een best katertje voor mijn 6 maanden. Ik wordt wel omschreven als: 'een goede lobbes', ik gooi namelijk regelmatig het een en ander om, maar kom daar altijd goed mee weg. Ik kijk dan gewoon een beetje onschuldig en alles is vergeven en vergeten... Mowglie, dat is mijn kleine grijze broertje.Yep, Señor is een lieve kluns, ik daarentegen ben behalve giga lief ook nog eens bijzonder intelligent en behendig. Zo klim ik op randen van deuren die boven de twee meter hoog zijn! En spring ik van de ene onmogelijke plek naar de andere, dit tot grote schrik van mijn tweebenig huisgenoten, maar ook ik weet ze goed te paaien: gewoon veel knuffelen....

Hieronder volgt een kort verhaaltje van ons Stad & Land avontuur van vorige maand.

Het is vroeg in de morgen en normaal gesproken krijgen we dan eten, maar deze keer vissen we achter het net. In de woonkamer staat een box (rood met zwart) die hebben we vaker gezien, even de binnenkant checken, pats...achter ons sluit een wit hekwerkje, wij zijn de moeilijkste niet bovendien worden we lief toegesproken: "We gaan op reis, wel 2 kilometer hiervandaan"! Ja, als we in de wachtkamer van Stad & Land komen begint het ons weer te dagen, we zijn bij de dierenarts. De assistenten zijn helemaal weg van ons (hoe kan het ook anders). We worden nagekeken en moeten blijven, niets ernstigs hoor, gewoon een castratie..... Een castratie!! wat is dat? Tussen nu en een paar uur later is alles één waas, maar we zien een bekend gezicht, we mogen naar huis!. Nog een beetje suf leggen we ons te rusten voor de warme kachel, even onze roes uitslapen. Laat in de middag krijgen we lekker te eten en viel ons avontuur al met al reuze mee. We hebben er trouwens een leuke primeur aan over gehouden: Huisdier van de maand. Gegroet; 'de broertjes'.


 HUISDIER VAN DE MAAND OKTOBER 2008                                                                                                                                                

Daffy
Daffy is 6 jaar en is een Europese korthaar. Hij is een echte knuffelkat, alles is goed. Enkele weken geleden voelde hij zich niet lekker, werd steeds magerder, overgeven en diarree. De eerste diagnose was een kwaadaardige tumor. Met een operatie bleek het wat ingewikkelder. Hij had een grote bobbel inderdaad, maar uit onderzoek van het lab bleek het om een reactieweefsel te gaan. Deze operatie was ook nieuw voor de dierenarts, is succesvol gegaan en Daffy leeft weer helemaal op. Ben erg blij dat alles goed is gegaan, dankzij alle mensen bij Stad & Land die hebben geholpen om Daffy weer beter te maken.

Menno en Marissa Hagen


 HUISDIER VAN DE MAAND SEPTEMBER 2008                                                                                                                                            

Chipy
Tijdens onze vakantie hoorden wij jou verhaal. Binnengebracht in een Dierenkliniek, met een achterpoot open tot op het bot,een gescheurd voetkussentje, geschaafde teentjes en div. kleine verwondingen op je lijfje. Je was 6 mnd. oud en er was een vaag verhaal; je baas wilde je wat laten wandelen terwijl je vast gebonden zat achter aan de auto en toen is er iets heel erg mis gegaan! Een arts heeft je verbonden maar er werd niet betaald, je moest terug komen maar "je kon heel goed" op 3 pootjes lopen, dus dat gebeurde niet. Je werd na dagen gevonden, verstopt onder struiken, met 40 gr. koorts en een heel dik poot waar het verband in sneed en naar een dierenarts gebracht die jou liefdevol heeft verzorgd. Je was te ziek voor narcose maar ondanks je pijn liet je alles toe en het lukte haar om je poot te redden. Twee weken lang heeft deze arts jou gratis in haar kliniek verzorgd en je werd de lieveling van de praktijk. Je mocht niet meer terug en wij besloten jou te adopteren. Eenmaal weer thuis moest je nog ieder dag naar Dierenkliniek Stad-en-land om je pootje te laten verzorgen en ook hier viel het op hoe lief je bent en hoeveel vertrouwen je in mensen hebt. Vandaag was de laatste controle en ben je genezen verklaard zodat je nu kan gaan spelen en rennen, een vrolijk hondeleven tegemoet. Stad-en-land bedankt voor de goede zorgen!

Dave en Carla Kuipers


 HUISDIEREN VAN DE MAAND AUGUSTUS 2008                                                                                                                                            

Landishu van de Sanpollia – roepnaam Tijger – kwam, zag en overwon.

Wij zijn al jaren windhondenliefhebbers maar door de handicaps van ons beiden kunnen wij niet meer aan de sport meedoen. Wij hebben whippets en greyhounds gehad en wij hebben de honden – helaas – overleefd.

Ik wou weer een greyhound hebben, gewoon een uitgerende exemplaar omdat wij niet meer aan de rennen mee kunnen doen. Een bekende fokker van greyhounds wist een reu die weg moest van de eigenaar.

Wij hebben nog een oude whippet teef van 11 jaar – van Finland geimporteerd – en zij was zeer neerslachtig na het overlijden van onze laatste greyhound Freddie. Deze reu moest wel passen met onze teef, anders ging het niet. Een goede vriend bracht Tijger van Oude Pekela naar ons. Hij was een beetje voorzichtig maar ik heb Tijger van de halsband verlost, de deur opengedaan en hij kwam binnen. Tuikku, onze teef, heeft even laten horen dat zij de baas was hier en Tijger accepteerde het.

Tot onze vreugde ging het goed met de twee. Het is verbazingwekkend hoe goed de windhonden – in het algemeen – aan een nieuwe situatie kunnen aanpassen.

Tijger heeft een heel goed en lief karakter, iedereen vindt hem lief. Hij is ook waakzaam naast de scooter van mij. Als een loslopende hond durft naar de scooter te komen, laat hij weten – dat is mijn baas en mijn vriendin. In het algemeen hebben windhonden een lief karakter maar ze komen wel op voor hun gezinsleden.

Helaas wisten wij niet over de tandproblemen van Tijger, wij waren al van plan om daardoor naar de dierenarts te gaan (windhonden zijn keihard) maar door een toeval werd het allemaal opgelost. Na de operatie gaat het heel goed met hem. De oren staan beter en de ogen hebben weer de normale glinstering wat bij een hond hoort.

Dat is het verhaal van Tijger. Als u meer van windhonden wilt weten, kan dat op de site van mijn vrouw: www.xs4all.nl/~whippets

Met vriendelijke groet,

Bas Smith
Hallo ik ben Jill 'n rotweiller van 13,5 jaar

In mijn leven ben ik al heel wat keren bij Stad & Land geweest,wat zijn de artsen en assistenten aardig en die kluif die je als beloning krijg die doet alle pijntjes snel weer vergeten.

Vorige maand begon mijn teen plotseling te ontsteken en moest geamputeerd worden. Helaas is de diagnose slecht. Ik blijk heel ziek te zijn, maar zo voel ik mij niet hoor, telkens verbaas dokter Lèon zich weer over mijn goede conditie. Gelukkig worden mijn baasjes goed begeleid en voorbereid door dokter Lèon,
want mijn leventje is nog maar hèèl kort.

Ik geniet nog iedere dag van 'n lekkere wandeling, wel heeft mijn baasje 'n liftje gebouwd want de trap aflopen lukt helaas niet meer.

Mijn baasjes zeggen: IEDERE DAG DAT IK GENIET IS VOOR ONS 'N KADOOTJE

De baasjes Henk en Karin Schelling

 HUISDIER VAN DE MAAND JULI 2008                                                                                                                                                           

Mijn naam is Kitty en ik ben 2 jaar oud. In mijn korte leventje heb ik al heel wat meegemaakt, daar zal ik jullie wat over vertellen. Ze hebben mij al met 4 weken bij mijn moeder weg gehaald, en opeens waren ze allergisch voor mij!!!!!! Gelukkig ben ik toen terecht gekomen bij mijn huidige baasjes, maar ik sabbel nu nog steeds op een dekentje omdat ik dat nog steeds zo lekker vindt. En daar heb ik het getroffen hoor, ik kreeg er zelfs 2 grote broers bij. Ik maakte alleen een klein foutje door uit het raam te kruipen op de eerste verdieping, mijn baasjes waren er niet en ik dacht ik ga wel even buiten kijken, het was eigenlijk wel hoog, ik ben toen heel hard gaan miauwen en de buren hebben mij toen opgevangen buiten, tot dat mijn baasjes thuis kwamen mocht k bij hun thuis in de box slapen. Ik werd al heel snel meegenomen naar Stad en Land, voor mijn inenting en ook omdat ik last van mijn oren had, en wat denk je? Ik had oormijt!! Gelukkig hebben ze mij daar goed voor behandeld en was ik zo weer helemaal in orde.

Koninginnedag 2007 heb ik mijn baasjes ff laten schrikken joh! Ik was in een hele hoge boom geklommen en daar durfde ik zelf mooi niet meer uit te komen. Weet je wat mijn baasje toen heeft gedaan? Die is naar de brandweer gereden en toen kwamen ze mij redden met een echte ladderwagen, dat was best eng hoor, ik was zelf ook wel een beetje geschrokken van die brandweerman. Mijn bazinnetje is toen een grote doos gebak gaan brengen naar de kazerne als dank.

Verder heb ik het best naar mijn zin hoor, ik heb soms wel ruzie met een van mijn broers, die oude brompot is nog steeds niet aan mij gewend en wil mij af en toe flink pakken, gelukkig kan ik dan heel snel weg rennen. Ik ga ook best vaak op avontuur, ik klim in bomen, op schuren, ga heel ver weg om muizen te vangen, steek stiekem de grote weg over en nog meer van dat soort dingen. Af en toe gaat dat wel eens fout, en een paar weken geleden vond mijn baasje me in een tuin van de buren, en ik was helemaal in shock en kon het ook niet vertellen wat er was gebeurd. Zij pakte me toen snel op en is met mij naar Stad en Land gereden, daar kwam ik bij Nicole Willems terecht, en die was heel erg lief en die heeft meteen kordaat opgetreden, wat bleek ik had dus mijn staart gebroken en het zag er echt niet goed voor mij uit, ik had namelijk ook geen gevoel meer aan de achterkant en Nicole was bang dat door zenuwbeschadiging ik misschien niet meer zelf zou kunnen plassen of poepen, ik had namelijk geen reflexen meer.

Mijn bazinnetje was heel erg verdrietig, ik moest meteen opgenomen worden en Nicole beloofde dat ze alles zouden proberen om mij beter te maken. Mijn bazinnetje is toen nog in Utrecht medicijnen gaan halen voor mij, en sindsdien ging het weer de goede kant op, ik ben weer naar huis gegaan na een paar dagen en daar ben ik heel erg goed verzorgd en verwend, en ik ben gewoon weer zelf gaan plassen en poepen, dat hadden ze zelfs niet meer verwacht bij de dierenarts, dus eigenlijk ben ik een klein wonder. Eerst zou mijn staart er niet af gaan, maar omdat ik er toch last van kreeg hebben ze hem er toch af gehaald, en mijn achterkant is helemaal kaal geschoren, verder gaat het beter met mij en als straks mijn vacht weer is aangegroeid dan lijk ik op een klein wit konijntje.

Ik wil, ook namens mijn baasjes, Stad en Land, en dan vooral Nicole, Leon, Katja, Hilje en alle assistentes bedanken, want ze zijn thuis heel erg blij dat het goed gekomen is met mij!!!

Bedankt en dikke knuffels,

Kitty


 HUISDIER VAN DE MAAND JUNI 2008                                                                                                                                                           


 

Hallo dierenvrienden, mijn naam is Igora. Officieel heet ik Lady Quigora of the three turntips, ja ik ben een dalmatiner en heb een klein beetje kapsones. Mijn kleuren zijn wit en zwart en ik ben een teefje. Mijn baasjes hebben mij vanaf pup gekregen en heel wat met mij te stellen gehad. Zelf vond ik het wel meevallen hoor maar achteraf nu ik ouder ben zeg ik ze hadden wel gelijk. Ik sliep heel weinig en luisteren was ook niet mijn sterkste kant. Wel was ik heel lief en dat vonden mijn baasjes heel belangrijk.

Eten is mijn liefste bezigheid en mede doordat ik op een te vet voer zat kwam ik geleidelijk toch wel erg veel aan. Op het laatst woog ik 35 kilo terwijl ik ongeveer 4 uur per dag beweging kreeg. Onder begeleiding van mijn vrienden van de dierenkliniek en dieetvoer viel ik af naar 24 kilo. Mijn leven ging er op vooruit en ik vond het heerlijk.

Nu ben ik 12 jaar en al een bejaarde dame. Helaas ongeveer 8 weken geleden werd ik ineens ziek. Ik zakte in elkaar en mijn baasjes zijn meteen naar de dierenarts gegaan. Mijn grote vriend Leon (Cor is ook mijn grote vriend hoor) zag meteen aan mij (ook mede door het verhaal van mijn baasjes) wat er mis was met mij. Leon dacht dit is de ziekte van Cushing. Mijn symptomen waren hijgen, heel veel drinken, incontinent, vraatzucht en ineens heel oud worden. Dit vond ik helemaal niet leuk, ook kreeg ik hele erge diarree. Ik voelde mij echt heel ziek ineens. Na een test bleek inderdaad dat ik Cushing had. Dat was schrikken, gelukkig zijn er pillen voor en wij zijn daar uiteindelijk mee begonnen. Wat was ik mager en ziek. Mijn baasjes hebben heel goed voor mij gezorgd en Leon en de assistentes ook. Iedere dag had mijn baasje wel contact of mocht ik weer langs. Uitiendelijk na ongeveer 2 weken ging het ineens veel beter met mij. Wij kregen ook heel goed nieuws, de medicijnen sloegen aan en ik zat meteen op de goede dosis. Uiteindelijk zijn wij nu 8 weken verder en ik ben als herboren. Ik voel mij helemaal geen twaalf meer maar een jaar of 6 a 7. Mijn baasjes zijn ook heel erg blij en zeer dankbaar voor de hulp en steun van de dierenartsen en assistentes. Nu zie ik er heel mooi uit en ben ook weer goed op gewicht. Wel heb ik nog zo nu en dan wat kleine klachtjes maar word ik goed in de gaten gehouden.

Mijn baasjes gaan nu genieten van een welverdiende korte vakantie en ik mag uit logeren, daar heb ik veel zin in. Zo ziet u maar dat ondanks, uw kameraadje ziek is er best nog wat aan gedaan kan worden.

Ik wens u ook namens mijn baasjes nog mooie jaren met uw huisdier.

Vette lach en een lik van Igora. 


HUISDIER VAN DE MAAND MEI 2008                                                                                                                                                             


Hallo,
Mag ik mij even voorstellen. Mijn naam is: Dame Kenzo van het Notenbos. Ik ben geboren op 4 oktober 1995 op dierendag jawel. Als je dan snel uitrekent ben ik nu 13 jaar. Volgens mijn baas ben ik de allerliefste en aller braafste hond. Ik heb al heel wat mee gemaakt ben zelfs in een gevangenis geweest als therapie voor een gedetineerde die erg in de war was en zijn eigen hond heel erg mistte. Dat vond ik erg leuk om te doen want dan kreeg ik lekker veel koekjes, knuffels en er werd met balletjes gegooid. De gedetineerde was na mijn bezoek altijd erg opgewekt en blij en hij werd daar erg rustig van. Ook ben ik al op vele campings in Italië geweest waar ik gewoon lekker los bij de tent lag. Ik observeerde alles en liep nooit weg tot vorig jaar want door mijn leeftijd was ik soms een beetje in de war en ging ik mijn baas zoeken. Behalve de wintersport vakantie`s ga ik altijd mee op vakantie`s. Op 1 september 2007 kwam er in ons gezin een blindengeleide pup in huis om
opgeleid te worden. Daar moest ik wel even aan wennen al die jaren alleen halen ze zo`n jonge pup in huis. Mijn oren waren niet meer veilig en mijn mand werd ook in beslag genomen. Hij wilde tegen mij aan liggen daar heb ik wel even aan moeten wennen. Maar we zijn toch dikke vrienden geworden en ook al paste we niet samen meer in de mand hij bleef vol houden (zie foto) De rust is weer gekeerd want hij is nu in Kerkrade waar hij aan het werk is bij een blinde. Ik ben een labrador op leeftijd die veel slaapt graag eet ,op me gemakkie een rondje loopt niet meer zo goed hoort en ziet maar het leven nog heerlijk vind. Pas was ik nog heel erg ziek geweest zelfs aan het infuus bij Stad & Land waar ze heel goed voor me gezorgd hebben. Ik ben er weer boven op gekomen zelf alweer in Italië geweest. En ik voel me nu goed.

Ciao,
Groetjes van Daimie


 HUISDIER VAN DE MAAND APRIL 2008                                                                                                                                                       

Hay, ik ben Happy! Een jong poesje van 8 maanden oud. Ik hou veel van spelen & ondeugend zijn. Totdat het even mis ging, en ik zomaar de weg op rende op 1 maart. Toen was ik even niet meer happy! Het was nog even de vraag of ik mijn achterpootjes mocht houden. Maar door de goede verzorging van Stad & Land zijn mijn pootjes bijna weer de oude. Nog even volhouden want het gaat zeker de goede kant op met mij. Alle medewerkers heel erg bedankt voor alle liefde & goede zorg.

Kus Happy


 HUISDIER VAN DE MAAND MAART 2008                                                                                                                                                     
Hoi allemaal,
Ik ben Lola en woon nog maar net een paar weken bij mijn nieuwe baasje. Ik ben een shar-pei die denkt dat ie Goliath is hahaha. Ik ben een echte pinnekop maar doordat ik er zo schattig uitzie denk ik dat ik alles kan doen. Mijn baasje had hiervoor al een shar-pei Bo, die is net 8 jaar geworden en bij de Stad en Land kliniek ingeslapen. Toen heeft de familie gezorgd dat ik bij mijn baas terecht kwam , als kado, omdat ze zo,n verdriet had. Ik word natuurlijk super verwend. Ik snurk en boer als een grote kerel, terwijl ik een meisje ben hahaha. Mijn baas is natuurlijk mijn grootste vriend, we knuffelen mekaar nog is dood. Sinds kort kom ik ook in het park om daar de boel een beetje onveilig te maken, lukt me nog niet helemaal. Ik ben ook een beetje verliefd op een teckel, die heet Sjakie, daar speel ik heel vaak mee, die komt ook bij me thuis en we gaan samen stappen in het park. Verder ben ik gek op alles wat van mijn baasje is zoals, laarzen, pantoffels, boekjes en de belastingpapieren heb ik ook al opgegeten, knap he. Dat doe ik natuurlijk alleen als ze er niet is, dan ga ik rottigheid uit halen. De vorige Shar-pei Bo die werd behandeld door dokter Oerlemans, omdat ze nogal angstig was en veel had meegemaakt. Ik heb hem al een paar keer ontmoet, voor mijn prikjes en wat onderzoeken. Nu lacht hij nog, omdat hij dat allemaal zomaar kan doen. Maar dan denk ik bij mezelf wacht maar tot ik groter ben dan lach je niet meer hahaha. Dus voor iedereen bij de stad en land kliniek, jullie zijn gewaarschuwd. Ook ik ga het jullie niet makkelijk maken, moet alleen nog wat groeien hahaha. Ik ben per slot van rekening wel een Shar-pei ja,wat moeten andere honden wel niet van me denken als ik alles maar pik .. Voor nu vind ik het wel weer mooi. Voor alle medewerkers van Stad en Land een dikke kus en knuffel van Lola, nou ja voorlopig dan tot ik groot ben xxx

 HUISDIER VAN DE MAAND FEBRUARI 2008                                                                                                                                                


Hallo ik ben Rakker van den Berg een shi-tzu, 9 jaar oud. Ik ben geen bedelaar maar hou wel van lekkere hapjes. Tegen elke hond die we tegen komen laat ik even weten dat ik er ben. Overdag ben ik mee naar de markt waar ik in een kist achter de kraam zit, vandaar mijn dikke jas, als ik thuis ben lig ik lekker te slapen. Van spelen en dollen hou ik niet, laat mij maar lekker met rust. Wordt erg verwend door mijn vrouwtje en ben erg beschermend. Maar ik ben ook erg lief, en naarmate ik ouder wordt een stuk rustiger.

Fam. van den Berg

 HUISDIEREN VAN DE MAAND DECEMBER 2007                                                                                                                                            

Beer & Bogie
Toen mijn buurvrouw Ans Kortekaas, een echt hondenmens, vroeg of ik niet eens iets wilde schrijven over mijn honden, moest ik daar wel over nadenken. ‘Maar het zijn van die “aparte”, die je niet zo veel ziet’, hield zij vol. Wat mij vervolgens stiekem meer overtuigde, is de kans die dit schrijven biedt om mijn buren eens in het zonnetje te zetten! Er doen zich n.l. soms van die periodes of omstandigheden voor die maken dat je zelf geen tijd hebt voor de dieren en dan is het fantastisch om “hondengekke” buren te hebben waar je altijd op kunt rekenen!

Het is altijd weer intrigerend om te zien welke keuzes mensen maken bij het vinden van nu juist die hond met dat karakter die bij hen past. Zo hebben mijn buren gekozen voor twee super eigenwijze lobbesen op van die korte poten, heerlijke honden, maar......................................

Mijn keuze is bepaald op het moment dat ik mij bewust werd van mijn omgeving en als driejarig peutertje de wereld ging verkennen in een klein Fries dorpje midden jaren vijftig. Wij woonden op een hoek en als ik de straat over kroop kwam ik terecht in de Smidse van de familie Kiers. Vanaf die ontmoeting liggen er drie zintuiglijke waarnemingen verankerd in mijn wezen n.l. de geur van ijzer, de smaak van maggi in de soep en de aanraking met een bruin, krullerig wezen met hangoren dat mij, gedurende het jaar dat volgde, in de gaten hield, terugduwde op de stoep, tegen mij aan kwam liggen...................................... ………………………………………

Kortom, toen ik zo’n dertig jaar later op zoek ging naar mijn eerste hond, vond ik hem in Friesland, bruinbont met krullen, hangoren en nog veel meer: een Fryske Wetterhoun. Bontsje was haar naam. Door haar ben ik me gaan verdiepen in het ras, de eigenschappen en volgden de ontmoetingen met andere wetterhounen en hun eigenaren op de clubmatches van de landelijke rasvereniging.

De wetterhoun is niet de meest gemakkelijke hond om mee te starten, ondanks zijn erg lieve en aanhankelijke karakter. Het is een hond die eeuwenlang is gebruikt voor veel verschillende doeleinden, waarvoor hij zijn specifieke eigenschappen heeft ontwikkeld: De wetterhoun is een echte erfhond met als doel ongewenst bezoek ontzag in te boezemen, zo nodig te verjagen en ongedierte te verdelgen. Hij is dan ook sterk en stevig met een krachtig gebit, goed gehoor, uitstekende neus en zonder enige angst. Tevens werd hij gebruikt voor de jacht in waterrijke gebieden. Otters, bunzingen, hermelijnen, maar ook eenden etc. Zijn typische vacht, enigszins vettig met krullen, zijn doorzettingsvermogen en meer dan uitstekende neus, maakten hem uitermate geschikt voor de jacht in en rond het water. Hoewel hij nog steeds voor de jacht wordt gebruikt, en met veel succes, zal hij nooit de populariteit van bijvoorbeeld de labrador verkrijgen. Ik denk dat dit te maken heeft met de grote mate van eigenzinnigheid en gevoeligheid van de wetterhoun. Alleen met heel veel geduld en gevoel voor de eigenheid van de hond lukt het om tot goede trainingsresultaten te komen.

Beer is mijn derde Wetterhoun. Hij is volledig bruin en een echte beer. Een gekke hond die krampachtig probeert de puberteit zo lang mogelijk te rekken. Dat lukt hem nog steeds, gelukkig ben ik een geduldig mens. Bogie is zijn gezelschapsdame, enigszins op leeftijd, twaalf jaar reeds, en een combinatie van Friese Stabij met Wetterhoun. Zij is een via Stichting Dierhulp herplaatste hond. Dit laatste kan ik iedereen aanraden die een hond zoekt. Deze stichting is heel eerlijk in de voorlichting over de eigenschappen van de te herplaatsen hond en het nieuwe thuis wordt meerdere keren bezocht!

Beer en Bogie zijn heerlijke lieve honden, helaas ontbreekt mij de tijd om urenlang met de honden te trainen. Daarom kan ik wel genieten van de eerder beschreven eigenschappen, maar als er eens een fazant wordt verschalkt dan wordt hij ter plekke genuttigd en komt er, ondanks mijn smeekbeden, helaas niets op mijn bord terecht.

Omdat het echte buitenhonden zijn, houd ik ze overdag altijd in een buitenkennel en gaan ze ‘s avonds, als ik thuiskom van het werk, naar binnen. De honden hebben een uitstekende conditie: de wandelingen zijn dan ook altijd te kort. Gelukkig is Spaarnwoude, als je de A9 en het vliegverkeer negeert, een fantastisch wandelgebied. En kan ik, als ik dichtbij huis het torentje van het kerkje van Spaarnwoude zie, mij “bijna” in Friesland wanen.

Verder is de Wetterhoun erg eigengereid, koppig, ik zou daar heel wat anekdotes over kunnen vertellen, maar............................Als u meer over de Wetterhoun wilt lezen ,dan verwijs ik u hierbij graag naar de site van de Nederlandse vereniging voor Stabij- en Wetterhounen www.nvsw.nl en de site van Wiebe Dooper, auteur van o.a. “De Wetterhoun, een eigenwijs fenomeen”, www.dewetterhoun.nl

Sipke Posma




 Dwerggeit Roos
Roos is een bruin-zwarte dwerggeit van 3 jaar oud. Zij is geboren op kinderboerderij 't Molentje in Heemstede. toen zij drie maanden oud was, is zij samen met haar zusje naar de boerderij van de Hartekampgroep verhuisd aan de Herenweg in Heemstede. Roos verblijft hier in een groep van negen geiten en is vernoemd naar de beheerder van onze boerderij. Afgelopen vrijdag liepen onze paarden in dezelfde wei als de geiten. Op een gegeven moment waren de paarden behoorlijk aan het dollen met elkaar. Wij denken dat Roos toen een behoorlijke opdonder van een van de paarden heeft gekregen. Zij is toen in de stal gaan liggen en wilde niet
meer opstaan om naar haar nachtverblijf te gaan. Haar rechterachterpootje bungelde er helemaal bij. Gebroken! De dierenarts vertelde dat het pootje niet gezet kon worden en dat het er helemaal niet goed uitzag voor Roos. Omdat Roos een geit in de bloei van haar leven is, zagen wij het helemaal niet zitten om haar te laten inslapen. Met de dierenarts naar andere mogelijkheden gezocht en er toen voor gekozen om het pootje te amputeren. Dat is dezelfde nacht nog in de praktijk in Amsterdam gebeurd. De volgende dag hebben wij Roos weer opgehaald. Het is nu een week later. Roos doet het erg goed. Ze is al weer twee dagen een uurtje buiten geweest. Ze hobbelt nog een beetje omdat ze nog niet goed weet hoe haar gewicht te verdelen over de drie pootjes. Maar als ze even moet hardlopen gaat haar dat erg goed af! Ze staat regelmatig voor het hek van de wei met alle andere geiten maar wij vinden het nog te vroeg om haar erbij te laten. 's Nachts slaapt ze wel weer met haar zusje in de stal. Vanaf morgen krijgt Roos geen pijnstillers en antibiotica meer en moet ze het dus weer helemaal zelf gaan doen. Ze heeft nog een lastige tijd voor de boeg omdat ze ook haar plekje in de groep weer helemaal opnieuw moet veroveren. Wij denken dat Roos het helemaal gaat redden en zijn erg blij dat wij haar op deze manier hebben kunnen behouden. Wij zijn al een bijzondere boerderij omdat al onze dieren mogen blijven totdat ze overlijden en hebben er nu nog een heel bijzonder dier bij!

Tineke de Reus, Boerderij Hartekampgroep

 HUISDIER VAN DE MAAND NOVEMBER 2007                                                                                                                                                 

Hallo, even voorstellen. Mijn naam is Saartje de Vries en ik wordt 21 november 14 jaar oud. Ik ben een dag later geboren als mijn twee zusjes. Ik woon samen met Jari (kat, zoon) en Frodo (konijn), ik hou niet zo van spelen; ik lig liever boven te slapen of bij de buurvrouw in de voortuin. Vorig jaar heb ik een naar ongeluk gehad en moest ik plotseling geopereerd worden. Dokter Leon, Mark, Jeroen en Cor zijn toen erg lief voor me geweest (net als de assistentes!). Ik bleek toen ook iets met mijn nieren te hebben, daarom krijg ik nu speciale brokjes en elke ochtend een pilletje. Die pilletjes waren eerst best vies, maar nu vind ik ze heel erg lekker!

Ik ga weer even verder slapen,

   Saartje


 HUISDIER VAN DE MAAND OKTOBER 2007                                                                                                                                                    
Hallo, ik ben Bo.
Ik ben een shar-pei van bijna 8 jaar oud. Lichamelijk heb ik nog al wat pech gehad ,als pup een heupkanteling , inwendige ontstekingen ,een verdikking in mijn baarmoeder chronisch blaasontsteking , de nodige oorontstekingen schildklierpilletjes, niervoeding, ik ben bijna een bionische hond. Daardoor ben ik natuurkijk extra verwend en heb ik een beetje ster allures. Ik heb al heel veel dokters gezien en het zijn nooit echte vrienden van me geworden, alhoewel er 1 is die er wel mee door kan dat is dokter oerlemans van de stad & land kliniek, die heeft er voor gezorgd dat ik helemaal geen blaasontsteking meer krijg doordat hij niervoeding heeft voorgeschreven. En dat is heel wat want ik had al 6 jaar lang om de paar weken een blaasontsteking. En toen ik een oorontsteking had en mijn oren gezalfd moesten worden liet ik dat natuurlijk niet door mijn baas doen en moest ik 2 weken lang iedere dag naar de kliniek om mijn oren te zalven. Maar ik heb me natuurkijk niet zomaar overgegeven je bent een diva of niet. Ik heb me daar even flink uitgeleefd en de boel bijmekaar gegild. Maar ze waren daar niet echt onder de indruk van me (jammer) Voor de rest heb ik wel een lekker leventje, mijn hobby's zijn slapen, knuffelen, maar zeker niet met iedereen het moet wel leuk blijven, ik ben stapelgek op katten en van honden moet ik niet zoveel weten die zijn me te druk. Ik ben een beetje èènkennig en sinds ik op dieet ben ben ik gek op wortels. Genoeg over mij en mijn luizeleventje, ik ga lekker slapen.

 HUISDIER VAN DE MAAND SEPTEMBER 2007                                                                                                                                                

TIMON KAT VAN DE MAAND SEPTEMBER

Dit is onze lieve kat Timon, hij komt uit een asiel en is ongeveer 3 en een half. Deze lieve stakker is in een tijdsbestek van een jaar al een vriendinnetje ( Tijgetje ) van 7 jaar en een vriendje ( koosje ) van 10 maanden kwijt geraakt. Na het overlijden van de jongste ( koosje ) is Timon heel erg ziek geworden, hij begon in eerst instantie minder te eten. Wij gingen helaas vlak daarna op vakantie, ik heb aan mijn oppas uitgelegd wat er aan de hand was, maar wij gingen er niet vanuit dat het ernstig was in eerste instantie. Maar na een dag op onze vakantie belde ( Jasper ) onze oppas ons op dat Timon nog steeds niet had gegeten, dus ik zei tegen hem ga voor de zekerheid maar even naar de dierenarts ( ik dacht eerst nog aan heimwee ). Maar dat was het helaas niet. De dierenartsen ( in totaal 3 ) stonden voor een raadsel, ze wisten op dat moment niet wat er met Timon aan de hand was. Ik belde de dierenarts vanaf dat moment iedere dag, soms wel 3 keer per dag. Jasper moest iedere dag met Timon terug komen, elke dag testen en nakijken om er maar achter zien te komen wat hij nou in hemelsnaam zou kunnen mankeren. Na 5 dagen had Timon nog steeds niets gegeten, als dit zo door ging dan ging hij het einde van de week niet halen. Daarom heeft de dierenarts besloten om hem dwangmatig te voeren, daarna was Timon gelukkig weer een beetje sterker. De dierenartsen dachten aan het FIP virus, daar schrokken wij erg van want dat is helaas niet te genezen. Maar Timon had een zwaar Corona virus,ook heel erg natuurlijk maar hij is nu gelukkig weer beter. Nu maar hopen dat alles goed blijft gaan, want het lieve beestje heeft nu genoeg meegemaakt en wil ook zeker niet meer terug naar de dierenarts (niet verkeerd bedoeld, hij heeft gewoon niet door dat we hem alleen maar willen helpen). Hierbij willen wij de dierenartsen hartelijk bedanken voor alle goede zorgen en geduld.

Groetjes,
Stance en Remco


 HUISDIER VAN DE MAAND AUGUSTUS 2007                                                                                                                                               

Hummeltje
Dit is Hummeltje, hum, pum, puk of koe. Hummeltje is 6 jaar en woont nu 4 jaar bij ons. In die 4 jaar heeft ze al heel wat brokken gemaakt. Ze heeft een blessure aan haar schouder gehad (vermoedelijk uit een boom gevallen waar ze ballancerend op een dunne tak haar staart probeert te vangen) en heeft ook wel eens iets verkeerds gegeten waar ze ziek van werd.

Ze heeft vele blaasontstekingen achter de rug, inclusief een operatie waarbij 6 stenen zijn verwijderd. Ook is Hummeltje op een nierdieet. Zelfs een bezoekje aan Utrecht was noodzakelijk. Niet alleen met eten is ze lastig, maar ook met drinken. Dit doet ze namelijk overal behalve uit een bakje (vissenkom, vijver, wc, kraan en bekers voldoen aan haar eisen).

De laatste keer had ze ademhalingsmoeilijkheden en “mocht” een nachtje blijven aan de monitor omdat ze een allergische reactie had op wat waarschijnlijk een insecten beet was (een wesp?). Dit is heel goed mogelijk want Hummel bijt naar alles wat vliegt of loopt. En de meeste zijn best eetbaar. Behalve dan de al dagen dode vleermuis die ze thuis kwam brengen. Die stonk zo erg dat zelfs Hummeltje er zich niet aan waagde.

Ook brengt ze bijna dagelijks sokken van de 2e etage naar beneden, dit gaat gepaard met een zeer luid gekrijs. Dit geluid produceert ze ook als ze vindt dat het tijd is om op te staan en dit kan ook om 5 uur ’s morgens zijn. Want Hummeltje kan niet klok kijken, dom hè. Dom is ze soms zeker want ze heeft al meerdere keren geprobeerd op kroos te lopen maar daar is zelfs onze Hummel te zwaar voor.

Ondanks alle zorgen die we regelmatig om haar hebben is ze de leukste en liefste kat die we ooit hebben gehad. Ze is dan ook vreselijk verwend en maakt hier de dienst uit.

Fam. van Houwelingen


 HUISDIER VAN DE MAAND JULI 2007                                                                                                                                                            



 Tijdelijke huisdieren zetten de plannen op z'n kop

Toen wij drie weken geleden verhuisden, verheugden we ons op de geplande verbouwing van de dak kapellen door onze aannemer Kortekaas en Zwart. Maar al gauw merkten we dat we niet alleen in huis waren en er in en om ons huis een groep van 9 zwaluwen leefden. S avonds werden wij getrakteerd op hun prachtige vlieg spel in de lucht en hun bijzondere geluid. Ook vonden wij een nestje in een van de kapellen en hoopten wij dat de eitjes uitgebroed zouden zijn als we met de verbouwing begonnen. Dat bleek niet het geval, want onze nieuwe huisdieren bleken geen zwaluwen te zijn. maar gierzwaluwen, een beschermde diersoort die niet verwant is aan de boerenzwaluw. Deze grotendeels in de lucht levende diersoort is drie maanden in Nederland om daar te nesten en hun jongen te voeden met de talloze insecten in de lucht daar na vliegen zij naar Afrika waar zij overwinteren. Zij raken de grond liever niet en pas in augustus vliegen zij uit. De jongen en hun ouders komen ieder jaar weer terug en na een paar jaar gaan de jongen ook weer nestjes maken en zo ontstaat er een kleine kolonie als de ruimte en de mens dat toestaan. Gelukkig was ook de aannemer te vinden voor uitstel van de bouw en plaatsen we nu zelfs 10 speciale gierzwaluw dakpannen waar ook de jongen volgend jaar terecht kunnen. Nog even genieten we van onze nieuwe huisdieren en we verwachten dat we volgend jaar in de zomermaanden weer een Full House zullen hebben. Voor meer informatie over de gierzwaluw zie www.beleefdelente.nl waar een webcam hun ontwikkeling volgt.

 HUISDIER VAN DE MAAND JUNI 2007                                                                                                                                                            



Ik ben Dana. Dit zijn mijn katten chico en snoeti (chico is zwart en snoeti tijgerachtig). Ik heb snoeti gekregen toen ik 8 werd. Ik kreeg chico toen ik 9 werd. Er zijn wel een paar verschillen tussen hun: Chico komt uit Aruba en snoeti uit Nederland, chico jaagt bijna nooit snoeti wel (hij had een keer een haas gevangen!!!) ze hebben allebei al heel veel meegemaakt! Snoeti: hij woonde eerst bij ons toen we voor een jaar gingen verhuizen naar Aruba en hij ging toen bij Hans wonen.

Chico is al een echte avonturier. Toen we weer naar Nederland terug gingen was op de dag van vertrek chico zoek. We hebben overal gezocht maar nee hoor!! Vlak voor vertrek bleek hij gewoon lui in de schaduw van een struik te slapen. Bij het vliegveld bleek de verwarming van het bagageruim stuk en kon chico dus daar niet heen. Na veel heen en weer gepraat van mijn pappa en de stewardess kwam er gelukkig een piloot die zei dat hij wel in de cockpit mocht staan. Dat was erg leuk en we mochten onderweg ook nog even komen kijken. Gelukkig kwam alles toch nog goed. In Nederland kwam snoeti op mijn verjaardag weer bij ons wonen al vond hans het wel heel erg jammer. Snoeti en chico zijn nu dikke vrienden en stoeien veel met elkaar. En als je zelf ook nog een huisdier wil neem een poes of kat ze zijn heel leuk!!

-xxx-Dana-xxx-


 HUISDIER VAN DE MAAND MEI 2007                                                                                                                                                              

Miesjka

Poes Miesjka is geboren in het asiel in Hoofddorp. Zij was het enige kind. Korte tijd later werd ergens op straat een grijs baby-poesje gevonden. In het asiel werd het grijsje bij de moeder van Miesjka gebracht. De moeder heeft het grijsje samen met Miesjka liefdevol gevoed en verzorgd.

Miesjka is zeer lief, ondernemend en stout.

Toen Miesjka 1 jaar oud was, kwamen 2 kleine katjes bij haar wonen (ook grijs toevallig). Alsof Miesjka van een jaar geleden nog wist hoe haar moeder een grijsje adopteerde zo ging ook Miesjka liefdevol voor deze twee katjes zorgen. Op de foto's is te zien hoe enorm lief Miesjka wordt gevonden!

Laura Hopman

 

 



 HUISDIER VAN DE MAAND APRIL 2007                                                                                                                                                          

Voorjaar op de Vinkenhoeve

Ieder jaar worden er in het voorjaar 40 a 50 lammetjes geboren bij ons op de boerderij. Een enkeling moet worden bijgevoerd met een fles zoals je hier ziet. Ze lopen met z’n allen in de tuin.
Wel moeten we regelmatig de sloten langs lopen om te zien of er geen lammetje in ligt. Vaak zijn ze achter elkaar aan het rennen zodat er wel eens een per ongeluk te dicht langs de kant van de sloot komt en er in duikelt.
’s Avonds gaan alle moeder-schapen met hun kinders weer naar binnen in de grote schuur zodat ze daar lekker warm en veilig liggen voor de nacht.

 

 HUISDIER VAN DE MAAND MAART 2007                                                                                                                                                        





 

Hoi ik ben Jessy en ik ben ongeveer 9 maanden jong. In mijn korte leventje heb ik al heel wat meegemaakt. Ik ben uit mijn nest weggenomen omdat er voor mij niet goed werd gezorgd. Toen ben ik verhuisd naar Zwanenburg waar ik eerst wel wat bang was voor geluiden maar ik werd zo geknuffeld dat ik bijna nergens meer bang voor was. Ik klom in hoge bomen maar toen ik boven was werd ik heel bang en huilde de hele tijd of mijn baasje mij naar beneden kon halen. Ook zag ik een keer een mooi grasveldje maar toen ik er op ging staan ging ik kopje onder. Ahhh niemand had mij geleerd dat er kroos op water drijft en dat kroos op gras lijkt. Toen moest ik in bad want anders kregen ze mij niet  schoon.
In december 2006 heb ik echt pech gehad. Tja een ongeluk. Mijn baasje heeft 24 uur heel hard naar mij gezocht en toen ik weer een beetje kon lopen ben ik naar mijn huis gestrompeld. Daar waren ze heel blij om mij te zien...maar ze zagen ook dat ik niet goed meer liep. Toen hebben ze me naar Dierenkliniek Stad & Land gebracht. Daar heb ik gelogeerd en ze vertelde mijn baasje dat ik een gebroken pootje had. Niet zo leuk dus en na een paar dagen hebben ze in de Dierenkliniek een pen in mijn pootje gezet. Ik mocht niet lopen en kreeg een soort kap om mijn kop en moest ook thuis in een kooi! Na een paar dagen zag mijn baasje dat ik mij niet zo lekker voelde en bracht mij naar de Dierenkliniek. Ik had een allergische reactie op de medicijnen en toen viel een deel van mijn mooie vachtje eraf. Mijn baasje schrok erg en riep meteen om dierenarts Oerlemans. Toen leek ik net een monster want ik had kale plekken die vuurrood waren. Mijn baasje heeft toen van dierenarts Oerlemans geleerd hoe ze mij moest verzorgen en ook hoe ik tabletten nog makkelijker kon innemen zonder dat ik mijn baasje aanval, bijt of krab. Het ging toen wel weer beter met mij maar ik ben jong dus ik ga in mijn kooi echt niet stil zitten. Mijn bot groeide daardoor niet goed en toen kreeg ik gips. De dierenartsen hoopten dat het beter genas maar ze wisten toen nog niet dat ik Jessy niet van gips hou. Elke keer als ik mijn pootje weer vrij had werd ik naar de Dierenkliniek gebracht. Meestal zag ik dierenarts Oerlemans maar in de weekenden zag ik vaak nieuwe gezichten. Spalken heb ik toen gekregen want mijn pootje vond het ook niet zo leuk meer. Jessy houdt ook niet van spalken dus tja ook daarvan heb ik er een paar gehad. Nu zit ik thuis in mijn kooi te wachten tot de pen eruit mag. Soms als het lekker weer is mag ik met kooi en al naar buiten. Dierenarts Oerlemans is altijd heel lief voor mij en zorgt goed voor me als ik kom logeren en dierenartsassistente Teruska vraagt altijd hoe het met mij gaat. Ze zijn allemaal echt heel aardig voor mij bij Dierenkliniek Stad & Land. Toch hoop ik dat ik niet zo vaak meer uit moet gaan logeren en dat ik in de zomer weer in de bomen kan klimmen.

Liefs Jessy

 HUISDIER VAN DE MAAND FEBRUARI 2007                                                                                                                                                   

Hallo,
Ik ben Woods, ik ben een hond, ( lijkt me duidelijk, zie foto ) ik ben 13 ½ jaar oud, maar ik heb zelf de stellige indruk dat ik pas een jaar of vijf ben. Daar heb ik verder niets van, sterker nog het helpt, want ik ren nog als een gek door park/bos of over het strand, ik ben alleen wat eerder moe. Ik ben niet moeders mooiste, maar dat is niet erg, want de meeste mensen roepen altijd: “Goh, hij is niet echt mooi hè, maar wel verschrikkelijk lief ”. Dat is geen opsteker voor je eigenwaarde, maar ik lach dan maar vriendelijk ( ik kan werkelijk lachen; ik zie er dan wel uit als de lachende scheerkwast (( dit voor de oudere/jongere onder ons )) en ik denk bij mezelf, hé man, het helpt. Het schijnt dat ik geen rashond ben; zal mij aan m’n k… roesten. Mijn moeder heeft kennelijk een hele tijd met haar kop in een vuilnisbak gezeten, want ik ben een duidelijke mix van een Mechelse Herder, Labrador en een Pit Bull; de liefde voor water zal ik wel van de Labrador hebben, want ik moet en zal zwemmen als ik water zie, hoe vies het water is kan me niet echt schelen. Ik ben geboren op 23 september 1993 en van die tijd tot april 1997 weet ik niets tot zeer weinig meer. Mijn baasjes kwamen in 1997 in het dierenasiel op de Ookmeerweg om een hondje uit te zoeken; ze zagen mijn foto en ze waren direct verkocht, ik ben dus al sinds 1997 hun grote liefde. Dat vertaalt zich in mijn geval absoluut terug in onvoorwaardelijke liefde en trouw. Mijn baasjes verbazen zich nog steeds over het feit dat ik afgestaan ben door mijn vorige baas; mijn baasjes zeggen altijd dat er geen lievere hond is zoals ik, en daar ben ik best trots op !!!! Ik kan met baby’tjes, kinderen, katten, kippen, konijnen, vogels enz. enz. verschrikkelijk veel lol hebben; noem het en ik vind het leuk en ik ben er lief voor, ik kan echt met alles en iedereen omgaan en ik heb nog nooit iemand gebeten (nou ja, ik heb wel een poging gedaan om de dierenarts te knauwen, maar toen was ik wel heel, heel zielig en had ik veel pijn aan mijn voorpootje; en dat is me toen vergeven). Ik ben uitgeroepen tot hond van de maand en dat heeft er vast mee te maken dat ik de afgelopen maand een stuk of twintig keer bij de dierenkliniek ben geweest en dus reuze zielig was. Zelfs met de feestdagen een lampekap op, wat een verschutting?! Ik had een grote plek op mijn poot en die heeft dr. De Vries er vakkundig afgehaald. Daarna werd de verzorging overgelaten aan mijn baasjes en het overige team van de Osdorperweg. Iedereen is reuze aardig en vakkundig voor me geweest en ik kom er niet graag maar ze helpen me wel heel goed. Ik wil dan ook tegen alle andere baasjes zeggen, is uw beestje ziek, laat ze met een gerust hart over aan de mensen van Stad en Land.

Woef


 HUISDIER VAN DE MAAND JANUARI 2007                                                                                                                                                     

Dit is Max, een bruine Labrador van bijna negen jaar, met stamboom, wat geen garantie is dat je geen pechhond kan zijn, hij is een regelmatige bezoeker van Stad en Land, vanaf oktober vorig jaar was dat op een gegeven moment bijna dagelijks omdat hij door een tumor een teen van zijn achterpoot moest missen. Het gaat langzaam weer de goede kant op, het hinkelen is bijna over en hij is ook wat minder chagerijnig naar andere soortgenoten. Max kwam door toeval bij ons, hij komt uit een nest van negen bruine broers en zusters van een stoere vader en moeder die bij elkaar in de buurt woonden, tot voor kort kwam de hele familie nog regelmatig op het strand bij elkaar. Volgens ons moet hij Duitse voorouders hebben want op het strand graaft hij zulke kuilen, dat hij er helmaal in verdwijnt, ander hobbies zijn o.a. met balken en takken van wel 3 meter sjouwen zodat de tegenliggers de kant in moeten. Verder is ook deze Labrador gek op alles wat eetbaar en minder eetbaar is, waardoor hij en ook wij wel eens misselijk zijn.

Toch zijn wij natuurlijk gek op hem, wij hadden in december niet gedacht dat hij nog zoiets als hond van de maand kon worden, maar door de goede verzorging van “ Het Team van Stad en Land ” hopen we dat hij nog even mee kan.

Jos en Dick Smeenk